Stichting Tranz

Spiegeltje, spiegeltje…

in preproductiefase

Ik ben een verzameling hoogtepunten. Ik feest, ik eet chique in een restaurant en ik sta altijd aan. Ik wil graag dat je mij ziet. Ik wil graag dat je denkt dat ik altijd, alleen maar gelukkig ben. Wat dat met jou doet? Daar ben ik niet mee bezig. Vind je me leuk? Zou je mij willen volgen? Want dan weet ik wie ik ben. Ik wil wel meer moeite voor je doen; mijn realiteit opfleuren zodat je een mooi beeld van me krijgt. Ik zet wel een filter over mijn gezicht zodat je mij knap vindt. Kun je mij dan vertellen wat ik waard ben?

Wij profileren ons in een zo goed mogelijk daglicht. We zijn verslaafd aan likes, hartjes en opgestoken duimen. Het geeft ons adrenaline, maakt de leegte vol en het geeft energie om door te gaan. Het maakt ons gelukkig. Maar gelukkig zijn zonder dat anderen dat geluk bevestigen? Dat telt niet. ‘Spiegeltje, spiegeltje…’ gaat over vooroordelen en onzekerheid in een wereld waarin iedereen iets van iedereen mag vinden. De strijd die je voert om een plek te veroveren zonder te verliezen wie of wat je zelf bent. Het gaat over onze onverzadigbare behoefte om te horen dat we leuk zijn. Maar, en daar gaat het over: Is gelukkig lijken misschien wel moeilijker dan gelukkig zijn?

Verder Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 Stichting Tranz

Thema door Anders Norén